Persis Bintang
Danial Syazwan.
Izinkan aku.
Izinkan aku menghilang hanya untuk sehari.
Tolong.
Izinkan aku.
Izinkan aku menghilang hanya untuk sehari.
Tolong.
Separuh dari nafas ini, adalah milik kau.
Tiada satupun yang mampu menidakkan setiap rasa kasih yang bergema nun jauh di sukma.
Walau hadirnya badai, hatta halilintar membelah bumi.. aku tak akan gentar seandainya engkau -
- yang persis bintang di langit.. berada di sisi.
Maaf. Masih terdetik di hati aku ini, Wan.
Aku ke yang kau nanti-nantikan?
Nama aku ke yang selamanya akan terpatri dalam hati kau?
Bukan bulan dan bintang yang aku harapkan dari kau; cuma aku nak kau sentiasa ada untuk aku setiap kali aku perlukan kau.
Syazwan,
Kau datang dengan nama kasih,
hadir diri kau umpama mutiara yang tersembunyi di perut tiram yang paling dalam.
Puas diselam ke serata lautan, hanya diri kau yang aku temui dengan cahaya keindahan.
Kau datang dengan nama sayang,
Semakin hari aku mengira buih-buih kasih.. semakin kerap cinta ini bertamu.
Kau datang dengan nama cinta,
Di segenap lapisan sutera jiwa, kau sering menari-nari di ruang mata aku.
Sekali terkerdip, bayangan wajah kau... membusar di tasik asmara.
Kau datang dengan nama kekasih,
Dirimu persis bintang dan anugerah yang terindah.. tanpa sentuhan kasih kau -
- seharian jiwa aku dipalit keresahan..
Kau sentiasa dihati, Danial Syazwan.
Langit malam yang dihiasi bintang bergermelapan.. aku amati dengan perasaan yang berkecamuk. Sayang beribu kali sayang, keindahan fenomena alam ini belum cukup mengasyikkan untuk menjadi penyatu cebisan hati aku yang dah hancur berkecai.
Langit malam ni cantik, Wan. Bintang-bintang bertaburan mengelilingi bulan sabit.
Maaf aku cakap ni.
Dulu, kau... bagaikan bintang yang menyinar hati aku.
Tapi sekarang, kau.. ibarat gerhana yang menggelapkan hati aku.
Susah nak dengar aku sebut "aku sayang kau".
Susah nak dengar aku cakap "aku rindu kau"
Susah nak dengar aku cakap "aku nak kau"
Wan. Aku sayang kau sepenuh hati aku. Aku... sayang kau. Aku rindu kau. Aku nak kau. Setiap kali aku sebut tiga perkataan ni dekat kau - agak jarang untuk kau dengar ditelinga - aku cuba maksudkan lebih daripada itu. Aku cuba nak sampaikan yang aku hargai setiap masa dan memori yang kita lakar bersama. Aku nak kau tahu yang kau adalah perkara terindah yang pernah wujud dalam hidup aku.
Wan. Aku tahu keikhlasan kau pada aku bukanlah satu perkara yang palsu dan pura-pura.
Aku minta maaf sebab jadi macamni.
Aku tak tahu kenapa.
Aku gaduh dengan kawan-kawan aku. Aku kehilangan kawan-kawan aku.
Kau pula tiba-tiba kata kat aku yang kau pun juga - ada tipu aku. Kau nak aku rasa apa waktu tu? Marah? Semestinya tak. Aku tak pernah marah.
Cuma aku terluka je.
Kat siapa aku nak mengadu?
Kat siapa aku nak bersedih?
Tiap kali aku sedih, aku ingat apa kau cakap. Dengan kau, happy-happy je. Dengan kau, jangan badmood. Dengan kau, jangan sedih. Kau nak apa yang kau lalui dengan aku semuanya dalam kegembiraan. Aku fikir tu semua. Kau tak tau Wan. Aku kalau boleh nak lari pergi kat kau. Bagitahu kau aku sedih gila. Lepastu nanti kau akan bagi aku kata semangat. Tapi aku fikir je apa kau pesan kat aku. Jangan sedih. Jangan badmood. Nak happy. Sebabtu aku menghilang. Kalau aku muncul & borak dengan kau, apa guna? Aku sedih lagi. Aku taknak kau perasan kesedihan aku ni. Buat susah kau je. Aku tak sentuh phone aku pun.
Kau tahu apa aku buat? Aku hanya ada MP4 dengan radio aku je. Aku duduk dalam bilik je. Tak pergi mana pun. Aku tak buat benda bodoh. Aku taknak susahkan orang. Aku taknak orang risaukan pasal aku lagi. Aku sunyi tau tak? Lepas gaduh S7 haritu. Nisa dah menjauh dari aku. Dulu dia yang selalu redakan hati aku. Sekarang dia dah takde dah. Then, Kami 9 orang Team B makin rapat tapi masing-masing pun busy, ada hal sendiri. Jinda makin rapat dengan diorang. Aku makin diabaikan. Aku perasan semua perubahan kat sekeliling aku tapi aku buat taktahu je. Kau tau tak aku sengsara gila sebenarnya tapi aku tak cakap apa-apa pun.
Kau pun berubah jugak Wan. Aku harap boleh putar balik masa bila kau suka aku, aku suka kau, tapi kita taktahu tentang perasaan masing-masing. Aku harap aku taktahu kau sayang aku, dan aku harap kau taktahu aku sayang kau jugak. Sebab aku rasa dululah yang paling seronok. Bagai segalanya aku ada.
Tahu tak aku banyak kehilangan orang yg aku sayang? Balik je dari asrama tengok2 kawan aku kat Rawang semua... jauh dari aku. Pandang pun tidak.
Lagi punah diorang keluar lepak apa semua tak bagitahu aku.
Lagi ranah diorang buat groupchat tak masukkan aku.
Lagi berkecai. Diorang kata diorang tak perlukan aku lagi dah.
Tau tak aku rasa down gila, macam aku ni tak layak untuk sesiapa pun? Tahu tak aku perlukan kau sangat-sangat? Aku rasa nak tinggalkan korang semua. Aku takut nak percaya orang lagi.
Asyik-asyik kena tipu. Asyik-asyik diperbodohkan. Senang betul nak perdaya aku. Tapi paling bodoh mestilah aku. Aku percaya 100%. Aku tak tahu kenapa aku macamni. Aku dah penat dipergunakan. Aku dah penat asyik kena pijak.
Aku taktahu nak lari kat siapa. Nak lari kat kau? Kau pun kata kau tipu aku. Aku ragu-ragu nak pergi kat kau ke tak. Lari kat Jinda? Dia busy haha. Mak ayah aku? Lagi busy. Cari rezeki katanya. Cari masa untuk aku tak pernah lagi.
Nampak tak? Aku tak ada sesiapa. Aku rasa menyesal sangat. Tiap kali korang memerlukan, aku selalu ada. Tolong korang. Tapi bila aku macamni. Takde sorang pun nak kekal kat sisi aku. Tak ada masa untuk aku pun. Haha.
Aku tahu wan. Kau akan cakap, kau ada untuk aku. Tapi ingat ni Wan.
Kau tak mungkin akan selalu ada untuk aku.
entah. haha.
Cuba teka sekarang pukul berapa?
Sekarang pukul 2:12 pagi.
1 Jun 2016
2 bulan selepas April Fool, hari kau terus terang kat aku.
Cuba teka aku dekat mana?
Aku kat luar rumah.
Aku dekat pondok luar rumah.
Cuba teka aku tengah buat apa?
Aku tengah cari bintang.
Aku tengah kira bintang.
Aku tengah baring.
Aku tengah baring sambil menaip.
Maaf, airmata aku mengalir lagi. Kalini aku tak menangis depan mata kau, bersyukurlah.
Wan.
Kaulah bintang aku.
Kau persis bintang.
Maafkan aku.
♡